More Product Less Process

On czasu opublikowania przez Marka A. Greene and Dennisa Meissnera w 2005 wpływowego artykułu More Product, Less Process: Revamping Traditional Archival Processing^[1], proponowane w tej pracy rozwiązania zdobywają sobie coraz większe powodzenie wśród archiwistów. Jest to zdumiewające o tyle, że archiwa, instytucje o długiej tradycji, powołują się w pracy raczej na tę tradycje niż na nowinki. Wydaje się jednak, że autorzy tej metodyki, zwanej już popularnie jako MPLP, trafili w dziesiątkę i spowodowali poważne przemyślenia procedur w wielu instytucjach.

Praca ta, dotycząca organizowania i opisywania archiwów, wychodzi z zauważenia zjawiska tworzenia się w archiwach rosnących zaległości w opracowywaniu nabytków. Zaczynając od wyczerpującego przeglądu literatury, autorzy wysłali (i opracowali) ankiety do dużej liczby archiwów (państwowych i prywatnych), do archiwistów, a także dokonali analizy projektów fundowanych przez Narodową Komisję Rekordów i Publikacji Historycznych w USA. Hipoteza roboczą, która została potwierdzona w trakcie badań, było stwierdzenie, że “stosowana powszechnie metodyka obróbki archiwów trwoni cenne środki, ponieważ archiwiści tracą zbyt wiele czasu na zadania które nie muszą być wykonane, albo nie muszą być wykonane w tym momencie”. Autorzy twierdzą, że przez uproszczenie procedur i odłożenie części prac na później, można w znaczący sposób przyspieszyć udostępnienie zasobów badaczom.

Od czasu publikacji wiele archiwów zaczęło stosować wskazania przedstawione w tej pracy, albo przynajmniej uwzględniło niektóre z wniosków przy modyfikacji własnych procedur. Jest dostępnych w Internecie sporo raportów archiwistów opisujących doświadczenia przy wprowadzaniu MPLP w swoich instytucjach. Stowarzyszenie Amerykańskich Archiwistów (SAA) zaczęło oferować regularne kursy akademickie z implementacji MPLP.

Wśród wielu rozpoznawalnych na świecie symboli i zjawisk jednoznacznie kojarzących się ze Szwajcarią - zegarki, czekolada, CERN, banki, gwardia papieska, sery….etc, ten jeden jest chyba najważniejszy, bo decyduje od prawie 200 lat o kształcie i sposobie rządzenia tym pięknym i dobrze zorganizowanym krajem- REFERENDA.  Od lutego tego roku, dzięki współpracy pomiędzy Urzędem Statystycznym Kantonu Zurych  (Statistisches Amt) i  Archiwum Kantonu Zurych (Staatsarchiv des Kantons Zurich) do dyspozycji użytkowników oddano bazę danych „Abstimmungsarchiv online” dotyczącą wszystkich dotychczas przeprowadzonych referendów z lat 1831-2016 w kantonie.- razem 2435 głosowań. Nie dziwi więc fakt, mimo prężnego rozwoju mechanizmów demokracji bezpośredniej nie tylko w Europie, ponad połowa wszystkich przeprowadzanych na świecie głosowań ludowych odbywa się właśnie w Szwajcarii.
Do przeprowadzania referendów w kantonie Zurych właściwy jest urząd statystyczny, który również prowadzi bazę danych, która zawiera bieżące wyniki głosowań w referendach federalnych i kantonalnych. We współpracy z Staatsarchiv des Kantons Zurich, zrealizowany został projekt obrazujący również dane historyczne z ostatnich 185 lat głosowań referendalnych.  Baza dostępna jest online i obejmuje nie tylko szczegółowe wyniki głosowania, ale również informacje dodatkowe, wykresy, wizualizację wyników w 3D oraz dokumenty źródłowe.
Pierwsze referendum  w kantonie Zurych odbyło się w dniu 10 marca 1831 r. Jego przedmiotem była nowa, liberalna konstytucja  kantonu, która została przyjęta 95 % poparciem głosujących -  40 500 przy 1700 głosów przeciwnych. Decyzja o przyjęciu konstytucji była przełomowym momentem w dziejach kantonu, dając podstawy budowy nowoczesnego państwa. Wprowadziła ona wolność wyznania, osób, prasy, handlu i działalności gospodarczej, a także podział władzy i zasady publicznego dostęp do spraw państwowych. Ponadto, liberalna konstytucja była podstawą sekularyzacji i reorganizacji systemu szkolnego w kantonie Zurych, co doprowadziło do powstania Kolegium Nauczycielskiego oraz Uniwersytetu w Zurychu. Ten system prawie doskonały miał jednak jedną zasadniczą wadę z punktu widzenia dzisiejszych standardów  pojmowania spraw społecznych, o czym poniżej.  

Prezydent Rosji Władimir Putin w dniu 4 kwietnia 2016 r. podpisał dekrety: o podporządkowaniu Federalnej Agencji Archiwów Rosji bezpośrednio prezydentowi Rosji (ze względu na szczególną wartość dla państwa rosyjskiego przechowywanych przez archiwa federalne materiałów archiwalnych), i o powołaniu A. Artizowa na szefa Federalnej Agencji Archiwów.
Dekrety weszły w życie z dniem podpisania.

Więcej:

Informacje:

- Портал «Архивы России»

- kremilin.ru: Встреча с руководителем Федерального архивного агентства Андреем Артизовым

Dokumenty:

1. Указ о Федеральном архивном агентстве

2. Указ о руководителе Федерального архивного агентства

oprac. Edyta Łaborewicz

AP Wrocław O/Legnica

Włoski Centralny Instytut Archiwistyki (Instituto Centrale per gli Archivi) , z początkiem lutego 2016 r., poinformował o uruchomieniu portalu tematycznego pt.: “Dokumenty do zabezpieczenia” (Carte da legare), który stawia sobie za cel realizację całościowej wizji zabezpieczenia, opracowania i procedur udostępniania dokumentacji medycznej szpitali psychiatrycznych we Włoszech. Ambicje twórców portalu idą jednak dalej, stąd umieszczono podtytuł “Archiwa psychiatrii we Włoszech”. Zarządzająca projektem państwowa komisja koordynowana przez II Wydział Dziedzictwa Archiwalnego Dyrekcji Archiwów Włoch postawiła sobie za cel nie tylko dostarczenie informacji wyspecjalizowanym użytkownikom na temat tej bogatej spuścizny archiwalnej, ale także udostępnienie materiałów opisujących historię medyczna i społeczną, takich jak np.: statystyki, zdjęcia, filmy czy linki do innych projektów związanych ze światem psychiatrii i ochroną zdrowia psychicznego.
Ważnym elementem portalu ma być dostęp do kart chorób 13 dawnych szpitali psychiatrycznych. Dostęp do nich będzie możliwy po uzyskaniu autoryzacji zgodnej z wymogami polityki prywatności.Opracowanie archiwaliów trwało wiele lat. Prowadziły je regionalne Nadintendentury Archiwistyczne w porozumieniu z właścicielami i zarządcami dokumentacji.
Pierwsze prace, o charakterze pilotażowym, nad projektem zaczęły się w 1999 r. nad dokumentacją szpitali  Santa Maria della Pietà w Rzymie i Leonardo Bianchi w Neapolu.