W formie listu otwartego, skierowanego do światowej wspólnoty archiwistycznej, David Fricker Przewodniczący Międzynarodowej Rady Archiwów i Sang- Jin Lee Prezydent Archiwów Państwowych Republiki Korei, dokonali podsumowania Międzynarodowego Kongresu Archiwów, który odbył się w dniach 5- 10 września 2016 r. w stolicy Korei południowej Seulu. Tekst zatytułowano „Archiwa, Harmonia i Przyjaźń lub jak podtrzymać ducha Seulu”.

Zalecono, na najbliższe cztery lata, podjęcie jedenastu działań zgromadzonych w pięciu blokach, nazwanych ścieżkami.

Pierwsza ścieżka, to uznanie wagi archiwów jako źródła informacji we współczesnym świecie. Położenie akcentu na fakt, że archiwa posiadają wiedzę unikatową i niezastąpioną w dziedzinach takich jak: własność intelektualna, dostęp do informacji z jednej strony, a ochrona danych z drugiej. Otwarte rządy powinny w pełni korzystać z zasobu archiwów i ich doświadczeń.

W dniach 14-16 października 2016 r. na „śląskim Wawelu” czyli w Zamku Piastów Śląskich oraz w sali schroniska w Brzegu odbyła się trzecia już Ogólnopolska Konferencja Genealogiczna. Głównym organizatorem było, podobnie jak w poprzednich latach, Stowarzyszenie Opolscy Genealodzy przy znaczącym udziale Muzeum Piastów Śląskich w Brzegu, Archiwum Państwowego w Opolu i Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Opolu. Bogaty program przewidywał 5 bloków tematycznych: Źródła i warsztat genealoga, Migracje przodków, Genealogia szlachecka, Prezentacja inicjatyw dla genealogów, Wielkopolska w Brzegu, a także „Piątkowa genealogia wieczorową porą”, „Sobotnia genealogia wieczorową porą” oraz autoprezentacje, sprzedaż wydawnictw, zwiedzanie, konkursy, niespodzianki i inne atrakcje, w tym wspólne zdjęcie uczestników i pokaz artystyczny na dziedzińcu zamku. Salę Zieloną, w której odbywały się obrady, wzbogacała wystawa rysunków satyrycznych Mariusza Żebrowskiego zatytułowana „Genealogia subiektywnie”.

Pierwszy blok tematyczny rozpoczęło najbardziej wystąpienie Anny Laszuk, dotyczące rodzajów pomocy archiwalnych przygotowywanych w celu gromadzenia informacji o zasobie oraz możliwości wyszukiwania danych o członkach przeszłych pokoleń. Kolejni prelegenci prezentowali szczegółowo różne źródła. Dorota Lewandowska opowiedziała o rodzajach przydatnej w poszukiwaniach genealogicznych dokumentacji w aktach kancelarii parafialnych z terenów tzw. zabużańskich, zwłaszcza parafii archidiecezji lwowskiej, przechowywanych w zasobie Archiwum Głównego Akt Dawnych. O bogactwie archiwów kościelnych mówiła także Aleksandra Kacprzak, szczególnie omawiając zawartość status animarum. Za najbogatsze w dane uznała spisy z zaboru austriackiego, za najbardziej zaś ogólne – z zaboru rosyjskiego. Do archiwów kościelnych Podlasia wędrują twórcy portalu projektPodlasie.pl, na którym umieszczają m.in. coraz liczniejsze indeksy do ksiąg metrykalnych z tego terenu, o czym opowiedział Tomasz M. Dąbrowski. Liczne wędrówki są nieraz udziałem osób poszukujących nie tylko dokumentowych śladów przodków. Marcin Niewalda i Piotr Strzetelski pokazali metody poszukiwania prywatnych oficjalistów dworskich. Lech Frączek doradzał, jak szukać informacji o rzemieślnikach, opisując różne źródła do historii rzemiosła – księgi cechowe i czeladnicze, dyplomy, a nawet kontrakty i rachunki.

Na stronie Archiwum Państwowego Federacji Rosyjskiej w Moskwie udostepniono zbiór zdjęć rodziny królewskiej: cara Mikołaja II, jego rodziny i bliskich. Około 300 fotografii pochodzi z trzech albumów fotograficznych: "Album amatorskich zdjęć rodziny Romanowych oraz ich krewnych i bliskich przyjaciół” (z lat 1899-1900), „Olga Romanowa. Zdjęcia z albumu” (1907-1908; Wielka Księżna Olga Romanowa była najstarszą córką Mikołaja II), „Maria Fiodorowna Romanowa. Album zdjęć szpitali i magazynów Czerwonego Krzyża” (lata 1914-1916; Maria Fiodorowna była matką cara Mikołaja II, żoną cara Aleksandra III).
Wiele zdjęć, np. dzieci carskiej pary, jest bardzo osobistych, wręcz intymnych; są zdjęcia z polowań, spotkań towarzyskich, morskich rejsów; uwieczniono arystokratyczne rezydencje, również ich wnętrza. Fotografie są oczywiście czarno-białe; wszystkie są dokładnie opisane (miejsce wykonania zdjęcia, obiekt, uwiecznione na zdjęciu osoby).

Коллекция фотографий царской семьи - императора Николая II, его родственников и приближенных

oprac. Edyta Łaborewicz
AP Legnica

Szwajcaria należy do krajów, które wykreowały najwięcej produktów markowych jednoznacznie kojarzących się z wysoką jakością. Jednym z nich jest niewątpliwie  szwajcarska kolej, szybka, punktualna i przekraczająca najwyższe w Europie góry.
Neue Eisenbahn-Alpentransversale (NEAT lub inaczej Alptrasit) to wielki szwajcarski projekt komunikacyjny, który w swoim założeniu  służy  usprawnieniu i zwiększeniu transportu kolejowego na kierunku północ-południe. Jego celem jest przesunięcie ciężkiego ruchu towarowego z dróg na kolej. Pomysł przekopania tunelu pod Alpami (masyw Gottharda), który skróciłby drogę z północy na południe oraz eliminował zanieczyszczenie powietrza, w celu ochrony największego dobra narodowego Szwajcarii, czyli szwajcarskiej przyrody i krajobrazu, narodził na początku lat 60-tych i zrealizowany została 55 lat później.  Przy jego budowie padło wiele światowych rekordów, a samo jego otwarcie  w czerwcu tego roku wzbudzało dużo emocji i kontrowersji. Takie sukcesy budowlane wynikają z ogromnego dorobku kilku pokoleń szwajcarskich inżynierów i techników. Jest w tym również element tajemniczości podobny do tego, jaki towarzyszył budowniczym katedr.
W połowie tego roku Szwajcarski Rząd Federalny uruchomił portal informacyjny poświęcony jednemu ze znaków rozpoznawczych Szwajcarii, czyli perfekcyjnie działający kolejom transalpejskim. Pod adresem www.alptransit-portal.ch  znajdują  się  oryginalne dokumenty, zdjęcia, filmy i pliki dźwiękowe dotyczące  historii kolejnictwa  transalpejskiego jego znaczenia społecznego oraz rozwoju turystyki, zebrane z  archiwów w całej federacji szwajcarskiej. Portal został  stworzony i wdrożony przez Szwajcarskich Archiwum Federalne wraz z Bundesamt für Verkehr BAV (Urząd Federalny ds. Komunikacji) na zalecenie władz federalnych.