Najstarszy dziennik francuski Le Figaro obchodzi w 2026 r. jubileusz dwóchsetlecia istnienia. Gazeta zosta?a z?o?ona w 1826 r. przez dziennikarza Maurice Ahoy oraz polityka Etienne Arago. Na rynku wydawniczym pojawi?a si? jako czterostronicowe pismo satyryczne, które ju? po dwóch miesi?cach zosta?o sprzedane nowemu w?a?cicielowi Auguste Le Poitevin de L’Égreville. Nazwa nawi?zywa?a do postaci bohater sztuki Pierre`a Beaumarchais "Wesele Figara”. Figaro wypowiedzia? kwest? b?d?c? mottem  nowego czasopisma: „"Bez prawa do krytyki nie ma prawdziwej pochwa?y".  W 1827 r. Victor Bohain, kolejny w?a?ciciel,  zatrudni? pierwszego redaktora naczelnego. W 1832 r. w Le Figaro pojawi?a si? pierwsza reklama. Czasopismo w tym okresie ukazywa?o si? nieregularnie. W 1835 r. z czasopisma satyrycznego zmieni?o si? na zaanga?owane politycznie po stronie monarchistów. Ukazywa?o si? nieregularnie by 1845 r. znikn?? zupe?nie. W 1854 r. czasopismo przej?? Jeana Hippolyta Augusta Delaunay z Villemessant i Figaro zacz?? ukazywa? si? najpierw jako tygodnik, a od 1866 r. jako dziennik, który osi?gaj?c 56 tys. nak?adu znalaz? si? w czo?ówce paryskiej prasy. W ró?nych okresach z dziennikiem zwi?zani byli Honoré de Balzac, Émile Zola, Alexandre Dumas, Victor Hugo. W czasie Komuny Paryskiej uznano dziennik za bur?uazyjny i nie móg? si? w trakcie jej trwania ukazywa?. 

Le Figaro by? nowoczesnym dziennikiem. Porusza? sprawy wewn?trzne i zagraniczne, pos?ugiwa? si? ró?norodnymi formami dziennikarskimi takimi jak wywiady, komentarze relacje, a przy tym publikowano wiersze i drukowano fragmenty wchodz?cych na rynek powie?ci oraz recenzje. Wynalazkiem dziennika by?y krzy?ówki. W 1922 r. w?a?cicielem dziennika zosta? Francois Coty, milioner z bran?y perfumeryjnej, a po jego ?mierci w 1934 r. kierownictwo gazet? przej?? Pierre Brisson, cho? w?a?cicielk? gazety pozosta?a wdowa po milionerze Yvonne Cotnaréanu-Coty. Polityka sta?a si? priorytetem nowego naczelnego redaktora, a pismo podryfowa?o w kierunku ?wiatopogl?du mocno konserwatywnego i prawicowego. Sympatie polityczne naczelnego redaktora do Mussoliniiego mia?y powa?ny wp?yw na odsuni?cie si? od gazety umiarkowanych czytelników. Po kl?sce Francji w 1940 r. Brisson opowiedzia? si? po stronie genera?a Pétain i przeniós? gazet? do tzw. Wolnej Strefy (Zone Libre) gdzie nadal si? ukazywa?a. Po jej zaj?ciu 11 listopada 1942 r. przez Niemców i W?ochów w ramach operacji Anton, Le Figaro przesta? si? ukazywa?. Sam Brisson zbli?y? si? do ?rodowisk niepodleg?o?ciowych zwi?zanych z genera?em de Gaullem. W 1944 r.  dziennik wznowi? swoj? dzia?alno??  wspieraj?c konserwatywny rz?d de Gaullea. W 1964 r. zmar? Brisson i w?a?cicielka natychmiast sprzeda?a gazet? przemys?owcowi i politykowi Jean Prouvost. Ten za? w 1974 r. z powodu kryzysu naftowego, który dotkn?? tak?e jego firmy, sprzeda? j? politykowi i wydawcy prasowemu Robertowi Hersantowi. Od ko?ca lat osiemdziesi?tych gazeta stara?a si? odej?? od pogl?dów konserwatywnych na rzecz liberalnych i kierowa? si? obiektywizmem dziennikarskim. 
Koniec XX i pocz?tek XXI w. by? okresem przemian i walki o istnienie na rynku prasowym spowodowane niespotykanie dynamicznym rozwojem technologii informacyjnych. Le Figaro od 1999 obecny jest w internecie. W 2004 r. kontrol? nad dziennikiem przej?? Serge Dassault. Przeniós? on siedzib? gazety pod obecny adres na Boulevard Haussmann 14. Obecnie gazet? kieruje Grupa Dassault b?d?ca spó?k? holdingow? nale??c? do rodziny Dassault. Le Figaro uwa?any jest za gazet? klasy ?redniej i znajduje si? w czo?ówce prasy francuskiej, jego obroty osi?gn??y w 2022 r. 570 mln Euro.
200 lecie Le Figaro dostrzeg?y Archiwa Narodowe Francji, które z tej okazji jubileuszu (przypadaj?cego na 15 stycznia) udost?pni?y online akt erekcyjny spó?ki maj?cej publikowa? dziennik Le Figaro. Jest on przechowywany w Minutier central des notaires de Paris (Centralne Repozytorium Notariuszy Pary?a) w zespole Minutes et répertoires du notaire Henri CHASLES (MC/ET/XLIII/753) Dokument dost?pny jest  w formacie pdf.

Wi?cej:

Acte de société entre Hyppolite Jourdan fils, homme de lettres, demeurant quai des Augustins, et Maurice Alhoy, homme de lettres, pour la publication du journal "Le Figaro".

Le Figaro

Reporterze.info: Historia Le Figaro. Bez prawa do krytyki nie ma prawdziwej pochwa?y

Wikipegdia fr: Le Figaro

Wikipedia pl: Le Figaro

 Archives nationales: Notaires de Paris

oprac. Adam Baniecki
AP Wroc?aw O.Boles?awiec